Artykuł był inspirowany tekstem
Źródło: SABAP Neapol (Włochy)
Neapolitańską pizzę z pomidorem jadano już w osiemnastym wieku
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, w Neapolu pizzę z pomidorem jadano już w osiemnastym wieku!
Muzcia: Muxio, to prawda. Neapolitański nadzór nad dziedzictwem pisze, że w połowie osiemnastego wieku Vincenzo Corrado opisał, jak w Neapolu doprawiano pizzę pomidorem.
Muxio: Pomidor dopiero wtedy wszedł do kuchni, a pizza już stała w małych piekarniach.
Muzcia: Pieczono ją w lokalach z piecem opalanym drewnem, a chłopiec z warsztatu roznosił porcje w miedzianych pojemnikach.
Muxio: Samo słowo jest jeszcze starsze niż pomidor na cieście.
Muzcia: Pojawia się już około roku tysięcznego, a w tysiąc sto dziewięćdziesiątym piątym roku zapisano je w Penne, w Abruzji. W szesnastym wieku Benedetto Di Falco pisał, że focaccia po neapolitańsku to pizza.
Muxio: Potem zawód pizzaoli ustawił się już na dobre.
Muzcia: Giuseppe Galasso znalazł zapis z tysiąc osiemset siódmego roku: w Neapolu pracowało wtedy sześćdziesięciu ośmiu pizzaoli.
Muxio: Pierwszy przepis bliski dzisiejszej pizzy spisano w połowie dziewiętnastego wieku.
Muzcia: Tak, w tysiąc osiemset pięćdziesiątym trzecim roku Francesco De Bourcard pisał, że dodatki można wybierać według pomysłu.
Muxio: Ciasto, sól, woda i drożdże, reszta według sezonu.
Muzcia: W dwa tysiące dziesiątym roku pizza dostała europejski znak tradycji, a w dwa tysiące siedemnastym sztuka pizzaoli weszła na listę dziedzictwa.
Muxio: Najpierw uliczny piec, potem słowo, które zna cały świat.
Muzcia: Tak ułożyła się ta historia: z neapolitańskiej codzienności wyszło danie znane na całym świecie.
Muxio: Ja na początek ułożę jedną spokojną pizzę i nie spieram się o dodatki.
Muzcia: Muxio, jedna spokojna pizza wystarczy na początek. Neapolitański przepis zostawmy piecom w Neapolu.
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.