Artykuł był inspirowany tekstem
https://www.gov-online.go.jp/eng/publicity/book/hlj/html/202203/202203_04_en.html
Źródło: Highlighting Japan (Japonia)
Japońskie kokeshi z Tohoku toczy się z drewna od ponad dwóch stuleci
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, w północnej Japonii od ponad dwóch stuleci toczą z drewna lalki o kulistej głowie!
Muzcia: Muxio, tak. Japońskie kokeshi z regionu Tohoku mają kulistą głowę na walcowatym tułowiu, a twarz i wzory maluje się ręcznie.
Muxio: To zabawki czy ozdoby?
Muzcia: Najpierw były zabawkami. Tokarze z górskich wiosek toczyli misy i tace, a między zleceniami robili właśnie takie lalki.
Muxio: I skąd je ludzie zabierali do domu?
Muzcia: Od ponad dwustu lat kupowano je głównie jako pamiątki z uzdrowisk, często po kąpielach, które rolnicy brali poza sezonem prac.
Muxio: Kiedy było ich najwięcej?
Muzcia: Rzemiosło rozkwitło w okresie Meiji, od tysiąc osiemset sześćdziesiątego ósmego do tysiąc dziewięćset dwunastego roku. Potem inne zabawki je trochę zasłoniły.
Muxio: I kokeshi zniknęły?
Muzcia: Nie. Od lat trzydziestych zbierano je już jako rzemiosło ludowe, a w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych znów stały się chętnie wożonymi pamiątkami z podróży po Tohoku.
Muxio: Ile jest rodzajów tych lalek?
Muzcia: Do dziś robi się jedenaście tradycyjnych typów w sześciu prefekturach regionu. Pięć typów z prefektur Miyagi i Yamagata uznano za rzemiosło tradycyjne.
Muxio: Jak się taką lalkę toczy?
Muzcia: Jedna osoba robi wszystko sama: suszy drewno, toczy głowę i tułów, osadza głowę na tarcie, maluje twarz i pokrywa woskiem. Gdy obraca się głowę, niektóre nawet piszczą w szyi.
Muxio: To każda jest trochę inna.
Muzcia: Muxio, właśnie. Nawet w jednym typie nie ma dwóch identycznych kokeshi, bo cała robota idzie z ręki jednego rzemieślnika.
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.