Artykuł był inspirowany tekstem

https://www.gov-online.go.jp/eng/publicity/book/hlj/html/202203/202203_04_en.html

Źródło: Highlighting Japan (Japonia)

Japońskie kokeshi z Tohoku toczy się z drewna od ponad dwóch stuleci

Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:

Muxio: Muzciu, w północnej Japonii od ponad dwóch stuleci toczą z drewna lalki o kulistej głowie!

Muzcia: Muxio, tak. Japońskie kokeshi z regionu Tohoku mają kulistą głowę na walcowatym tułowiu, a twarz i wzory maluje się ręcznie.

Muxio: To zabawki czy ozdoby?

Muzcia: Najpierw były zabawkami. Tokarze z górskich wiosek toczyli misy i tace, a między zleceniami robili właśnie takie lalki.

Muxio: I skąd je ludzie zabierali do domu?

Muzcia: Od ponad dwustu lat kupowano je głównie jako pamiątki z uzdrowisk, często po kąpielach, które rolnicy brali poza sezonem prac.

Muxio: Kiedy było ich najwięcej?

Muzcia: Rzemiosło rozkwitło w okresie Meiji, od tysiąc osiemset sześćdziesiątego ósmego do tysiąc dziewięćset dwunastego roku. Potem inne zabawki je trochę zasłoniły.

Muxio: I kokeshi zniknęły?

Muzcia: Nie. Od lat trzydziestych zbierano je już jako rzemiosło ludowe, a w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych znów stały się chętnie wożonymi pamiątkami z podróży po Tohoku.

Muxio: Ile jest rodzajów tych lalek?

Muzcia: Do dziś robi się jedenaście tradycyjnych typów w sześciu prefekturach regionu. Pięć typów z prefektur Miyagi i Yamagata uznano za rzemiosło tradycyjne.

Muxio: Jak się taką lalkę toczy?

Muzcia: Jedna osoba robi wszystko sama: suszy drewno, toczy głowę i tułów, osadza głowę na tarcie, maluje twarz i pokrywa woskiem. Gdy obraca się głowę, niektóre nawet piszczą w szyi.

Muxio: To każda jest trochę inna.

Muzcia: Muxio, właśnie. Nawet w jednym typie nie ma dwóch identycznych kokeshi, bo cała robota idzie z ręki jednego rzemieślnika.

Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.