Artykuł był inspirowany tekstem
Źródło: ETH Zurich (Szwajcaria)
Roboty z żywymi mięśniami z Zurychu skaczą, pływają i chodzą
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, w Zurychu zbudowali roboty z prawdziwymi mięśniami! Czy to już kulturyści z laboratorium?
Muzcia: Raczej maluchy, Muxio. Każdy taki siłownik ma około półtora centymetra długości.
Muxio: Półtora centymetra? To nawet hantli nie podniesie. Z czego jest zrobiony?
Muzcia: Z żywej tkanki mięśni szkieletowych, wyhodowanej z komórek mysich mięśni, i z miękkiego rusztowania z hydrożelu. Skąd się wzięły? Z hodowli w laboratorium, a nie z siłowni.
Muxio: Hydrożel brzmi jak galaretka na deser.
Muzcia: To miękki materiał pełen wody, który zgina się i rozciąga jak żywa tkanka. Nowość polega na tym, że mięsień i rusztowanie zaprojektowano razem na komputerze.
Muxio: I co dał ten komputerowy trening?
Muzcia: Zakres ruchu nawet jedenaście razy większy niż we wcześniejszych układach z podobną ilością mięśni. Ruch widać gołym okiem. Algorytm szukał takiego układu, w którym skurcz mięśnia porusza całym elementem jak najmocniej.
Muxio: A wcześniej trzeba było mikroskopu?
Muzcia: Dokładnie tak mówi badaczka Aiste Balciunaite. Teraz roboty skaczą, pływają, chodzą i chwytają przedmioty.
Muxio: Skaczą? Jak wysoko, na olimpiadę?
Muzcia: Na około pięć milimetrów, czyli jedną trzecią długości ciała. Wersja chodząca pokonuje sześć i dwie dziesiąte milimetra na sekundę. Względem długości ciała to najszybszy chodzący robot biohybrydowy, jaki dotąd opisano.
Muxio: To szybciej niż ja w poniedziałek rano. Kiedy wyjdą z laboratorium?
Muzcia: Jeszcze nieprędko. Potrzebują pożywki, a większe roboty wymagałyby sztucznego krwiobiegu.
Muxio: Rusztowania pewnie lepią ręcznie?
Muzcia: Nie, drukują je światłem w technice zwanej ksolografią, mniej więcej minutę na jedno rusztowanie.
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.