Artykuł był inspirowany tekstem

https://ethz.ch/en/news-and-events/eth-news/news/2026/10/one-small-leap-for-a-muscle-one-giant-step-for-robotics.html

Źródło: ETH Zurich (Szwajcaria)

Roboty z żywymi mięśniami z Zurychu skaczą, pływają i chodzą

Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:

Muxio: Muzciu, w Zurychu zbudowali roboty z prawdziwymi mięśniami! Czy to już kulturyści z laboratorium?

Muzcia: Raczej maluchy, Muxio. Każdy taki siłownik ma około półtora centymetra długości.

Muxio: Półtora centymetra? To nawet hantli nie podniesie. Z czego jest zrobiony?

Muzcia: Z żywej tkanki mięśni szkieletowych, wyhodowanej z komórek mysich mięśni, i z miękkiego rusztowania z hydrożelu. Skąd się wzięły? Z hodowli w laboratorium, a nie z siłowni.

Muxio: Hydrożel brzmi jak galaretka na deser.

Muzcia: To miękki materiał pełen wody, który zgina się i rozciąga jak żywa tkanka. Nowość polega na tym, że mięsień i rusztowanie zaprojektowano razem na komputerze.

Muxio: I co dał ten komputerowy trening?

Muzcia: Zakres ruchu nawet jedenaście razy większy niż we wcześniejszych układach z podobną ilością mięśni. Ruch widać gołym okiem. Algorytm szukał takiego układu, w którym skurcz mięśnia porusza całym elementem jak najmocniej.

Muxio: A wcześniej trzeba było mikroskopu?

Muzcia: Dokładnie tak mówi badaczka Aiste Balciunaite. Teraz roboty skaczą, pływają, chodzą i chwytają przedmioty.

Muxio: Skaczą? Jak wysoko, na olimpiadę?

Muzcia: Na około pięć milimetrów, czyli jedną trzecią długości ciała. Wersja chodząca pokonuje sześć i dwie dziesiąte milimetra na sekundę. Względem długości ciała to najszybszy chodzący robot biohybrydowy, jaki dotąd opisano.

Muxio: To szybciej niż ja w poniedziałek rano. Kiedy wyjdą z laboratorium?

Muzcia: Jeszcze nieprędko. Potrzebują pożywki, a większe roboty wymagałyby sztucznego krwiobiegu.

Muxio: Rusztowania pewnie lepią ręcznie?

Muzcia: Nie, drukują je światłem w technice zwanej ksolografią, mniej więcej minutę na jedno rusztowanie.

Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.