Artykuł był inspirowany tekstem

https://www.patrimoniocultural.gov.pt/2024/03/filigrana-de-gondomar/

Źródło: Património Cultural (Portugalia)

Portugalską filigranę z Gondomar rozwija się od osiemnastego wieku

Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:

Muxio: Muzciu, portugalską biżuterię z Gondomar wypełnia się cieniusieńkim drutem!

Muzcia: Muxio, tak. Tę filigranę rozwija się od osiemnastego wieku, a w dziewiętnastym i dwudziestym stała się znakiem rozpoznawczym gminy, wciąż największego ośrodka złotnictwa w kraju.

Muxio: Jak się ją robi?

Muzcia: To praca w parze. Złotnicy w warsztatach przygotowują nitkę i szkielet przedmiotu, a potem enchedeiras, czyli wypełniaczki, w domu wypełniają go drutem filigranowym. Na końcu złotnicy znów spajają całość, aż ażurowa ozdoba nabiera kształtu.

Muxio: Gdzie się tego uczy?

Muzcia: Umiejętność przechodzi z pokolenia na pokolenie, w rodzinnych warsztatach, przez praktykę, opowieść i uważne patrzenie, a nie tylko z podręcznika.

Muxio: Gdzie dziś są te warsztaty?

Muzcia: Wciąż w gminie Gondomar, w paru parafiach, między innymi w São Cosme, Valbom i Jovim oraz w Fânzeres, São Pedro da Cova, Rio Tinto i Foz do Sousa.

Muxio: Czy ktoś to formalnie potwierdził?

Muzcia: Tak. Dziesiątego października dwa tysiące dwudziestego trzeciego roku wpisano filigranę z Gondomar do krajowego inwentarza żywego dziedzictwa.

Muxio: Czy ten wpis jakoś świętowano?

Muzcia: Tak. Pierwszego marca dwa tysiące dwudziestego czwartego roku wręczono pamiątkową tablicę podczas targów turystycznych, w obecności rzemieślników z Gondomar.

Muxio: Z czego jest ten drut?

Muzcia: Źródło mówi o warsztacie złotniczym i o nitce filigranowej, którą wypełnia się wcześniej przygotowaną ramę.

Muxio: I to naprawdę idzie od osiemnastego wieku?

Muzcia: Muxio, tak. Portugalską filigranę z Gondomar rozwija się od osiemnastego wieku, a cienki drut wciąż wypełnia się ręcznie, często w domu.

Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.