Artykuł był inspirowany tekstem
Źródło: Kompas (Indonezja)
Balap bakiak: indonezyjski wyścig na wspólnych drewnianych sandałach
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, szukam gry na rodzinny piknik, w której wszyscy muszą współpracować.
Muzcia: Muxio, spróbujcie indonezyjskiej gry bakiak. To wyścig na wspólnych drewnianych sandałach.
Muxio: Wspólnych sandałach? Jak to w ogóle możliwe?
Muzcia: Bakiak do zabawy to długa deska, na której stają razem trzy osoby albo więcej. Każdy wsuwa stopy pod paski. Według indonezyjskiej prasy gra pochodzi z Sumatry Zachodniej. Nie wiadomo dokładnie, kiedy się pojawiła, ale popularna jest tam od lat siedemdziesiątych.
Muxio: A w innych częściach Indonezji też tak grają?
Muzcia: Na Jawie takie drewniane sandały też są znane, nazywa się je bakiak albo teklek.
Muxio: A kiedy w Indonezji najczęściej się w to gra?
Muzcia: Często podczas obchodów święta niepodległości Indonezji, siedemnastego sierpnia. Grają drużyny, a sama gra jest tradycyjną zabawą dzieci.
Muxio: Brzmi wesoło. A jakie są zasady wyścigu?
Muzcia: Drużyny ścigają się do mety. Trzeba stawiać kroki w tym samym tempie i pilnować, żeby nikt się nie przewrócił.
Muxio: A kto mówi, kiedy zrobić krok?
Muzcia: Osoba z przodu wydaje komendy, żeby cała drużyna szła tym samym krokiem. Wygrywa drużyna, która najszybciej dotrze do mety.
Muxio: A co ta gra daje uczestnikom poza samą zabawą?
Muzcia: Uczy zgrania, bo jeśli ktoś nie słucha poleceń, przewraca się cała drużyna. Pomaga też budować przyjaźnie.
Muxio: Super, Muzciu! Zbijemy z dziadkiem długą deskę i zrobimy rodzinny wyścig.
Muzcia: Pamiętajcie tylko, żeby słuchać osoby z przodu i stawiać kroki równo. Udanej zabawy, Muxio!
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.